پرنده قشنگي بود پر زد                               رفيق روز تنگي بود وپر زد  

خيال کردم دلش دنبال عشق                       پي خوش آب ورنگي بود وپر زد

اگه سکه دو رو داره اسير دست بازار نه عشقي داره تو کارش نه مهري داره بازارش

تو که سکه نبودي يار بودي به ظاهر عاشقٌ غمخوار بودي

منٌ گمراه کردي واي بر من تو هم افسونگر ٌ مکار بودي

           خيال کردم که تو فصل بهارم منٌ عشق و دل اميدوارم

خيال کردم که تو قلب بهشتم ازين بهتر نمي شه سرنوشتم

پرنده رفتٌ عشق پژمرد ٌدل مرد

پرنده رفت ٌعشق با خودش برد  

هر که عاشق شد جفا بسیار می باید کشید

                                         بحر یک عمر منت از جبار می باید کشید

من به مرگم راضیم اما نمی آید اجل

                                      بخت بد این کز اجل هم ناز می باید کشید

                      کاش میشد عشق را تعبیر کرد

                                                        دست وپای درد را زنجیر کرد

                     کاش می شد عمر از دست رفته 

                                                         چون نوار زندگی تکثیر کرد

                                     ******

خداوندا تو دوست میداری که من تو را دوست بدارم با آنکه بی نیازی از من

پس چگونه من دوست ندارم که تو مرا دوست بداری با این همه احتیاجی که به تو دارم؟

 

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

                                                                            

 

 

من که می دانم شبی عمرم به پایان میرسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان میرسد

من که می دانم که تا سرگرم بزم و شادیم

مرگ ویرانگر چه بیرحم و شتابان میرسد

من که می دانم به دنیا اعتباری نیست نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نیست

من که میدانم اجل ناخوانده و بیدادگر

سر زده می آید و راه فراری نیست نیست

خدایا مرا ببخش
اگر بر خلاف طبیعت تو آفریده شده ام
اگر ذره ذره ی وجودم را از عشق آفریده اند
اگر عشقم گناهی نابخشودنیست
و اگر گناهم را دوست می دارم